Als ik niet begrijp hoe dingen gaan, wil ik dat de wereld ophoudt met draaien, zodat ik tijd heb om te begrijpen hoe het gaat. Maar de wereld houdt niet op met draaien. Terwijl ik ÊÊn ding probeer te begrijpen, komt er een tweede bij, dat ik ook probeer te begrijpen, maar ik was nog niet klaar met het begrijpen van dat eerste. Alsof je met je linkerhand hete soep opschept en tegelijkertijd met je rechterhand een broodje met pindakaas probeert te smeren. En dan is er vaak een derde ding dat ik moet begrijpen, maar ik heb geen handen meer vrij.
I think that the process of giving your true love to someone, mainly surrounds the act of opening a door inside that's all locked up. Behind that door lives the small child that is the real you. The small child who hurts too much and feels too much and laughs too loud and always believes... true love involves unlocking the many padlocks on that door, taking her by the hand, and guiding her to the arms of the one you've chosen to love. And I think this is why some people change forever... because they loved someone in this way, but it only hurt too much. The little one was wounded. So this is why you take her back and tell her she's better off staying inside. It is a poetic, lyrical tragedy. Some people die this way, before they ever are dead. Or maybe we don't die; maybe we live on, behind that door.